تبليغاتX
یه مشت لات و لوت
سلام

حالتون چطوره؟

می دونم که از دستم خیلی دلخور هستید ولی فقط می تونم بگم که شرمنده هستم ...

مثل همیشه من بازم شرمنده شماها شدم .

می دونم که شماها بزرگوارتر از اونی هستید که منو نبخشید ولی من جدآ از همتون معذرت می خوام...

از لطف همتون که توی این مدت منو تنها نگذاشتید هم ممنونم . امیدوارم که بتونم یه روزی جبران کنم.

هر چند من کوچیکتر از اونی هستم که بخوام محبت های بی پایان شماها رو جبران کنم.

من توی این مدتی که نبودم داشتم با مشکلات خودم دست و پنجه نرم می کردم ، با خودم می جنگیدم ، با احساسم مقابله می کردم.

من می خواستم خودمو شکست بدم ، می خواستم توی جنگی که بین احساس و منطقم به وجود اومده بود هر دو رو شکست بدم ولی افسوس که همیشه احساسات بر ما غلبه می کنه .

نمی دونم که کار اشتباهی کردم یا نه ولی به کمکتون نیاز دارم ...

کمکم کنید ...( خواهش میکنم )

        " دل شکسته"                            

         دل شکسته ام از تکرار حاثه ها

                                     خسته شدم از ای فاصله ها

          خسته شدم بس که دیدم

                                     ولی هرگز نفهمیدم

           که چرا زندگی با مرگ است

                                     که چرا دنیا نامرد است

            چرا از هر که پرسیدم

                                      به هیچ جوابی من نرسیدم.

 

 

        " آتش عشق"

 

       با آتشی از ترس هم خانه بودم

        آه بودم ، درد بودم ، دیوانه بودم

        در آسمان عشق آواره بودم

         ابر بودم ، اشک بود ، بیچاره بودم

         تو آمدی و روزگارم تار شد

         این دل بیچاره ام دیوانه شد

          فکر می کردم که مجنونم ، ولی ای کاش می بودم

           بگفتم همچو فرهادم ، برس ای یار بر دادم... 

 

نمی دونم این چه احساسیه که تمام وجودم رو فرا گرفته ، ولی من خیلی سعی کردم از خودم دورش کنم ولی نشد.

 نمی دونم چرا اینطوری شدم ولی یه لحظه خیلی خوشحالم ولی چند دقیقه بعد احساس می کنم تنهاترین آدم روی زمینم .

الان که دارم این مطلب رو براتون می نویسم دلم داره از غصه می ترکه.

به خدا دیگه نمی دونم چیکار کنم .

کمکم کنید

راستی توی کامنتاتون هم هر چی دوست دارید برم بنویسید قول می دم اگه دوست نداشته باشید تاییدشون نکنم.

خیلی دوستتون دارم!

تنهام نذارید

منتظرتون هستم

بابای

      

 

+ نوشته شده توسط در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 و ساعت 1:14 |

                                به نام خالق زيبايي ها

 

با يه سلام گرم و صميمانه و مخلصونه اومدم سراغتون .

 

اميدوارم كه اين غيبت يك ماهه منو به بزرگواريه خودتون ببخشيد ( هر چند مي دونم كه بزرگوارتر از اوني هستين كه من فكرش رو مي كنم )

 

آپ اين دفعه ي من با دفعه هاي قبلي يه كوچولو فرق داره اما اميدوارم كه در هر صورت بپسنديد .

 

خوب فكر كنم كه بهتره دست از اين تعارف تيكه پاره كردن بردارم و برم سر اصل مطلب  !!!

خوب حالا اصل مطلب : فكر مي می كنم كه يادتون باشه كه من يه مسابقه گذاشته بودم حالا ميخوام كه نتايج مسابقه رو اعلام كنم .

بايد بگم كه اون دسته از عزيزاني كه گفته بودند كه من پسرم  كاملآ كاملآ كاملآ در اشتباه اند چون من دخترم

و حالا اسمم : در مورد اسمم بايد بگم كه متاسفانه هيچ كدوم از شما عزيزان نتونسته بوديد درست حدس بزنيد

اسم من فائزه است .

 

حالا مي خوام بهتون يه عيدي همگاني بدم چطوره ؟؟؟

خودتون خوب مي دونيد كه تنها عيدي كه من مي تونم بهتون تقديم كنم يه شعرقشنگه .

 

                               دخترانه

 

مادرم گفت " قشنگي دختر !

اينهمه خام مباش !

تو اميد همه اي ! عاقل شو

غرق اوهام مباش

التماسش كردم .

گفت : " هرگز! هرگز! "

هرگز از جنس هراس .

من و اندوه و تلي از احساس!

مادرم گفت : " هوا باراني ست

چتر با خود بر دار

اينچنين بي پروا

سر به طوفان مسپار

دخترم عاقل باش

عاشقي كافي نيست "

تو نمي داستي

من جسورانه فرياد زدم

" دوستش دارم و بس!

مادر من عشقرا باور كن

يا خودش يا هيچكس! "

تو نمي دانستي

تو نمي پر سيدي كه چرا

اشك به مژگان دارم

تو فقط مي گفتي

با تئ باشم شاد شاد

آرزو مي كردي

كه تن من گل گلدان دو دستان

      تو باد

 

 

با يه سپاسگزاري به روش خودم چطوريد ؟؟

 

                               براي همه چيز سپاس گزارم

 

سپاس گزارم براي فرزندي كه براي شستن ظرف ها تنبلي مي كند . زيرا اين نشان مي دهد كه او در خانه است نه در خيابان .

 

سپاس گزارم براي مالياتي كه مي پردازم زيرا نشان مي دهد كه من در استخدام دولتم .

 

سپاس گزارم براي شلوغي خانه بعد از ميهماني زيرا نشان مي دهد كه دوستان زيادي اطراف من بوده اند .

 

سپاس گزارم براي چمن هايي كه بايد آنها را بزنم و پنجره هايي كه ايد تميز كنم و ... زيرا نشان مي دهد كه من خانه دارم .

 

سپاس گزارم براي جاي پاركي كه در دورترين نقطه ي پاركينگ پيدا مي كنم زيرا نشان مي دهد كه من علاوه بر اينكه اتومبيل دارم قادر به راه رفتن نيز هستم.

 

سپاس گزارم براي خستگي و درد ماهيچه ها در پايان روز زيرا نشان مي دهد من توانسته ام در طول روز به سختي كار كنم و ماهيچه هايم را به كار گيرم .

 

سپاس گزارم براي زنگ ساعتي كه هر روز صبح خاموش مي كنم زيرا نشان مي دهد كه من زنده ام .

                                                          خلاصه براي همه چيز سپاس گزارم

 

ناگفته نماند كه اينا مال من نبودن و من از يك نشريه ادبي كش رفتم .

در آخر مي گم كه : اميدوارم سالي سرشار از محبت و مهربوني و عشق و سلامتي و خلاصه هر چيزي كه فكرش رو بكنيد براتون آرزومندم .

 

 

بازم اميد وارم كه شما عزيزان با دادن نظرات قشنگتون به من حقير منت بزارين.

                                   

                                                                 مخلص همتون : فائزه

 

+ نوشته شده توسط در چهارشنبه یکم فروردین 1386 و ساعت 2:27 |

اهم اهم

نمی باشم امروز اندر سرای                      که رسم ادب را بیارم بجای

به پیغامت ای دوست گویم جواب                چو فردا برآید بلند آفتاب

 

این دفعه واستون دو تا شعر کوتاه آوردم تا بخونید ونظرات قشنگتونو بنویسین.

راستی قبلش می خوام یه چیزایی رو بهتون بگم مثلآ اینکه:

1.       من اسمم ........ است. ( می خوام شما اسمم رو حدس بزنید آخه این یه مسابقه ی تلپاتی هستش )

2.       متولد 7 / 9 / 1369 هستم.

3.       چند وقتی میشه که شعر می گم ( البته اگه بشه اسمشونو شعر گذاشت )

4.       فکر نمی کنم تا حالا عاشق کسی شده باشم  ( منظورم جنس مخالف بود )

فعلآ همین اطلاعات براتون کافیه تا دفعه ی بعد که هم اعلام می کنم که چه کسی توی مسابقه ی تلپاتی برنده شده و هم اسمم رو لو می دم و هم بیشتر در مورد خودم می نویسم .

حالا شعر جدیدم رو بخونید: 

                                              دروغ

 

ومن شک می کنم به آینه ها

 به سرخ شدن سیب های کال

به سقف آبی آسمان

وبه بزرگ شدن ناگهانی خودم

حالا در محاصره ی نگاه ها

کوچک می شوم و حالاست که اشک های گرم بی بهانه ام

بنشیند کنار غرور دخترانه ام... 

 

                                   من و تو و شب

تا دور دست ها می رود

نگاه ماندنی ات

و تو جاودانه شدی

در امتداد نگاه من

من و تو شب

صفحه صفحه ی دنیا را ورق زدیم

و آهنگ مهر را

در کوچه های دوستی

ساز کردیم ...

 

حالا بگید ببینم چطوری بودن؟

به نظرتون کدوم یکی قشنگ تر بود ؟

راستی در مورد اون غرور دخترانه هم سخت نگیرین واسه ردیف کردن قافیه بود.

منتظر نظرهای قشنگتون هستم و پیشا پیش از همه شما دوستان خوبم کمال تشکر را دارم.

منتظرتونما...

بابای

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط در جمعه چهارم اسفند 1385 و ساعت 0:37 |

                                             

                     با یه سلام دیگه ....

 

      این دفعه هم با یه شعر دیگه اومدم سراغتون:

 

  بفرمایید ، خدمت شما: ( هر چند قابل شما رو نداره )

 

                                                   باز باران با ترانه

 

شهر من اندر سیاهی

                          در میان کوچه هایش

                                                    اولین و آخرین چیزی که می خواند بشر را

                                                                                                         ذره ذره ی تباهی است

 

                                                   باز باران با ترانه

 

مادری پر از غرور مادرانه

                                            کودکی در گاهواره

                                                                          در گلویش می چکاند

                                                                                                            فقر و نکبت دانه دانه

کودکی در گاهواره

                          مادرش در راه دیگر

                                                     کودکش را دوست دارد

                                                                                    حیف آغوشی نمانده

                                                         

                                                                                                               کودکش را می سپارد

 دست گرگان شبانه

                               دختری گریان و زار است

 

                                                  باز باران با ترانه

 

مرد در سوز و گداز است

                                 ریشه ی فقر و فلاکت

                                                             تا ابد در ساحت عمرش دراز است

                                                                                                          مردمان کورند و اما

چشمشان بر هر چیز غیر از اوست باز است

                                                              سهمشان از زندگی

                                                                                               دنیا به دور از یک نیاز است

                                                 

                                                 باز باران با ترانه

 

شهر ما غرق سیاهی است

                      عشق در اینجا به تاریکی شب غرق سیاهی است

                                                                           هر چه از افکار زشت است

                                                                                               هر چه از افکار پیر است

از سر کوتاهی فکر

                              اسم خوبی دارد و اینجا شهید است

                                                                               شهر ما در این سیاهی ها اسیر است

 

                                                  باز باران با ترانه

 

خوب بنگر

              مرز های آدمیت را

                                      خراب است

                                                     راستی در شهر خواب است

                                                                                        سینه ها خالی از احساسات ناب است

خوب بنگر

              علت خواب دیدن جوانان در زندگی

                                                                یک سوال بی جواب است

                                                                                          

                                             

                                                  باز باران با ترانه

 

شهر را دزدان به غارت می برند

                                         ریشه را در اندیشه ها می برند

                                                                                 عقل و فکر و عشق را

                                                                                                             بی بهایی می خرند

وین نگهبانان مست

                          گله وار حول دیواران شهر می چرند

                                                                          از حدود آدمیت  می پرند

                                                                                                              بی خیال

 

                                                  باز باران با ترانه

 

می دوم بر فرش کوچه

                         

                                                  باز باران با ترانه

بر سر هر آشیانه

                       یاد می آرد بشر را

                                                در تمام لحظه های تلخ و شیرین

                                                                                         سوی نوری جاودانه

                                                                                                                    طلوعی بی کرانه

 

                                                  باز باران با ترانه

 

دلم شاد است

                 سینه و قلب و دلم از کینه آزاد است

                                                            محبت ، عشق ، مهر و عاطفه

                                                                                                از این جهان دور است

از این دنیا که پر نور است

                              دلم دور است

                                            فقط چون آسمان آبی است

                                                                          لباس نقره فام ماه مهتابی است

                                                                                                            دلم شاد است

فقط چون این زمین پاک است

                                             به روی سینه اش فرسنگ ها خاک است

                                                                                                         دلم شاد است

فقط چون چشم ها زیباست

                                             همیشه یاد سهراب ، حافظ و نیماست

                                                                                                          دلم شاد است

فقط چون پاره ای از سینه ها لبریز ایمان است

                                                        خدای این زمین دیان و منان است

                                                                                                          دلم شاد است

فقط چون پنجره باز است

                                               هم آرامش جان و دلم آهنگ یک ساز است

                                                                                                          دلم شاد است

فقط چون آخرین لبخند ما مرگ است

                                                برای دومین گیتی دلم تنگ است  

                                                                                                         دلم تنگ است   

 

 

چیه ؟ خسته شدید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 بگید ببینم این دفعه نظرتون چیه؟

 زود زود اومدن و کامنت دادن که یادتون نمی ره هان!!!!

 

منتظرما       

بابای                                                      

 

                                                                                        

                                                  

 

+ نوشته شده توسط در جمعه بیستم بهمن 1385 و ساعت 1:59 |
خداوندا باز هم من و تو تنهایی که هر سه در تنهایی بی همتاییم...

 

این دفعه واستون یه شعر ردیف کردم ؛ بخونید ببینید چطوره؟

 

محبوب من نیا

                    چون من از شرم حضورت آب می شوم

این را بدان حتی

                    از شنیدن نامت عجیب بی تاب می شوم

اما محبوب من نیا

                    شهر ما به انتظارت نمانده است

                                                       شهر ما سال هاست که یاد تو را در ذهن نخوانده است

محبوب من نیا

                   من هنوز کوچکم     

                                                      من برای ساختن شهر حضور

محبوب نازنین هنوز کودکم

                  بگذار با دستان خود ؛خودم

                                                     هستی را دوباره برایت بنا کنم

فرصت بده برای حضور پر ابهتت

                 در جهان خود

                                                    خانه ی آدمیت را بپا کنم

حتی اگر نشد جان برای آدمیت فدا کنم

محبوب من نیا

                  بگذار شب را با صدای خود صدا کنم

                                                      بگذار ندا دهم

بگذار دهکده ی جهانی را

                     دوباره با حضور تو آشنا کنم

محبوب من نیا

                      فرصت بده دوباره به درونم نگاه کنم

                                                       فرصت بده تا قطعات وجودم را اصلاح کنم

محبوب من مواظبم باش

                      مبادا اشتباه کنم

نازنین خوب

                       ساختن شهر حضور تو که عزیز

                                                       آسان و ساده نیست

راه رسیدن به آرامش حضور تو

                        دنیایی و خاکی نیست ؛ جاده نیست

محبوب من فرصت بده

                         هستی ؛ حضور تو را ذره ذره نیاز کند

صبر کن عزیز

                          محبوب من نیا ......

 

خوب اینم از شعر ما .

خوابتون گرفت؟

بگید ببینم چطور بود؟

+ نوشته شده توسط در جمعه سیزدهم بهمن 1385 و ساعت 18:34 |
با سلام خدمت تمامی دوستان!

برای شروع موافقین با یه شعر از خودم شروع کنم؟

                      

        ناز چشمانت...                             

هنوزم یاد چشمانت مرا آشفته می سازد

وجودم  ِ هستی خود را به پای ناز چشمان تو می بازد

پس از عمری خطا دیدن ز کردار پر ایهامت

                                         هنوزم آشیان دارم 

کنار خاطرات تلخ و شیرینت

                                         و بی پروا دلم درآرزوی دیدن لبخند زیبای تو می تازد

و می ترسم که در پیچ وخم آن کوچه ی دلواپسی های تمنایت اسیر آید

دوباره حالت تردید بر دشت امید و آرزویم سایه اندازد

هنوزم لحن زیبای تو در گوشم طنین انداز است

و یاد زلف پر چینت دل دیوانه ام را این چنین آشفته می سازد

و می دانم

تپش های دل بی تاب و غمگینم ، رهی بی راهه را پیمود

که پایانش شبی تار و پر از غوغای غم بود

                                         وشاید

                                                    وشاید نقش تقدیرم چنین بود .....

 

اگه خوشتون اومد خبرشو بهم بدین تا بازم براتون بنویسم.

بابای

+ نوشته شده توسط در پنجشنبه دوازدهم بهمن 1385 و ساعت 15:38 |